Νέες μαμάδες εξομολογούνται!

Τα εργαστήρια του THE BABY SHOW
3 Φεβρουαρίου, 2017
Πρώτο THE BABY SHOW THESSALONIKI
3 Φεβρουαρίου, 2018

‘Εφη Αλεξοπούλου 

Μάνα, μητέρα, μαμά δεν γεννιέσαι, γίνεσαι….

Από την πρώτη στιγμή που φυτεύεται μέσα σου η ελπίδα ότι θα φέρεις στον κόσμο κάτι από εσένα που θα ενώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σου, αισθάνεσαι τη σημαντικότητα και την ασημαντότητα σου σε αυτό που λέγεται «διαιώνιση του είδους».

Αρχίζεις λοιπόν να προετοιμάζεσαι πυρετωδώς με ότι εγχειρίδιο υπάρχει υπό μάλης, να εμφυσείσαι από αξίες και ιδανικά, να σχεδιάζεις προσεκτικά το μεγαλεπήβολο project που λέγεται ΠΑΙΔΙ ενώ οι ορμόνες σου κάνουν πάρτι και ξαφνικά……  κρατάς στα χέρια σου ένα μαχητή με αποδεδειγμένη θέληση για ζωή, με ηχηρό εκτόπισμα, τόσο μα τόσο εξαρτημένο από εσένα και εκείνη τη μοναδική στιγμή γκρεμίζεσαι και αναδομείσαι και αντιλαμβάνεσαι  ότι τίποτα στη ζωή σου δεν θα είναι πια το ίδιο.

Και το ταξίδι ξεκινά. Καλείσαι να γίνεις καπετάνιος, ναύτης, επιβάτης α΄ και γ΄ θέσης. Οι αποφάσεις πολλές και διαφορετικές, με φουρτούνες και ούριο άνεμο και εσύ εκεί όρθια, δυνατή, αποφασισμένη,προικισμένη από το φύλο σου, ευάλωτη και αποσυντονισμένη στο κατάστρωμα του πλοίου, συνειδητοποιείς ότι στην πραγματικότητα μέρα με τη μέρα γίνεσαι μάνα με μια γνώση που πηγάζει από την πιο δυνατή πηγή του κόσμου, την αγάπη.

Και το ταξίδι συνεχίζεται. Κάποιοι επιβάτες κατεβαίνουν, άλλοι ανεβαίνουν, ο προορισμός αλλάζει, τα δεδομένα μεταβάλλονται, νέες πορείες χαράσσονται, ολόκληροι ήπειροι ανακαλύπτονται ενώ αρχίζεις ν’ απολαμβάνεις νιώθοντας πιο σταθερή, έτοιμη, δυναμική και συγχρόνως αποστασιοποιείσαι γιατί δεν μπορείς και δεν πρέπει να τα ελέγχεις όλα, έχει τη γλύκα του να γίνεσαι και θεατής στο έργο που σκηνοθετείς. Οι μέρες περνάνε, με μια γλυκιά αγωνία για τις επόμενες που έρχονται, με στιγμές που χάνονται και άλλες που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη σου και αντιλαμβάνεσαι ότι όσο και αν ήθελες να ξέρεις πώς και πού τελειώνει αυτό το ταξίδι, η διαδρομή είναι που μετράει.

     ‘Oλα τα παραπάνω είναι το δικό μου αποτύπωμα στον κόσμο της μητρότητας, όπου οι λέξεις χάνουν το νόημα τους όταν ένα ζευγάρι παιδικά χεράκια σου χαρίζει μια σφιχτή αγκαλία και το μόνο που μπορεί να ξεπεράσει αυτό είναι τα τρία ζευγάρια χέρια που με σφιχταγκαλιάζουν.

 

Ίνα Ντραμπέτζια

4,6 χιλιοστά όταν πρωτοσυστηθήκαμε!
Ήταν ο πρώτος μας υπέρηχος. Τώρα όλα είναι στον πληθυντικό.
Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος θυμάμαι πως αισθανόμουν σαν να πετάω. Ένιωθα λαμπερή, πολύ ξεχωριστή και ευτυχισμένη.
Έτσι ένιωθα όταν γεννήθηκε αλλά και τις πρώτες μέρες μας στο σπίτι. Ήμουν πλήρης.
Τελικά νομίζω ότι όταν γίνεσαι μαμά γίνεται μια υπενθύμιση, ένα ξεκαθάρισμα μέσα σου για το τι στην πραγματικότητα είναι η ευτυχία.
Ο χτύπος της καρδιάς του στον υπέρηχο, οι κλωτσιές στην εγκυμοσύνη
και φυσικά η στιγμή της γέννησης … η κάθε πρώτη του φορά,
είναι αυτά που θυμάσαι πάντα με λεπτομέρειες και σε κάνουν να χαμογελάς κάθε φορά που τα σκέφτεσαι.
Φυσικά η απόκτηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού έχει και πολλές δγμές, όμως τελικά αυτό έχει και δύσκολες στιγμές, όμως τελικά αυτό έχει την ομορφιά του.
Σε κάνει κάθε φορά να φτάνεις στο όριο και μετά να πρέπει να τα κάνεις όλα και πάλι από την αρχή. Μαθαίνεις, κάθε μέρα και κάθε στιγμή.
Τώρα ζω την δεύτερη εγκυμοσύνη μου. Ήρθε πολύ γρήγορα.
Στην αρχή τα συναισθήματα ήταν λίγο πιο συγκρατημένα. Επικράτησε η ανησυχία για το αν θα τα καταφέρω με δύο μικρά μωρά.
Όμως ο υπέροχος σύζυγος, μπαμπάς και η στήριξη του είναι αυτό που χρειάζεσαι για να νιώθεις οτι θα τα καταφέρεις με όλα.
Αναμένουμε λοιπόν την μπεμπούλα μας, εγώ, ο μπαμπάς και ο μικρός Αλέξανδρος και για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι ότι η αγάπη που φέρνουν τα παιδιά σε ένα σπίτι είναι ικανή να ξεπεράσει πολλές καθημερινές δυσκολίες και να σε κάνει να αισθάνεσαι ξεχωριστός κάθε μέρα μέσα από τα μάτια τους.

 

‘Ελενα Σαλούστο

 ‘Όταν ο γυναικολόγος μου ανακοίνωσε ότι είμαι έγκυος, ένιωσα ένα μπαράζ συναισθημάτων. Από την μία πλευρά ήμουν πανευτυχής ωστόσο από την άλλη πλευρά, αισθάνθηκα τρομερά ανασφαλής, τόσο σχετικά με τη διαδικασία του τοκετού όσο και με την ανατροφή του παιδιού. Νομίζω ότι η πιο κομβική στιγμή ήταν όταν μπήκαμε στο σπίτι μετά το μαιευτήριο και ήμασταν πλέον τρεις. Εκεί είναι που αλλάζεις κοσμοθεωρία, προτεραιότητες και εν γένει ζωή…

Αυτό που βίωσα είναι ότι μια εγκυμοσύνη δεν ανακόπτει την πορεία της γυναίκας, αντιθέτως επιστρέφει πιο δυναμικά λόγω της ψυχολογικής ανάτασης που νιώθει. Βεβαία αυτή η μετάβαση στην καθημερινότητα σου πρέπει να γίνει σταδιακά, με πολύ βοήθεια από το οικογενειακό σου περιβάλλον και την αμέριστη συμπαράσταση του συζύγου σου.

Αλλαγές όπως να ξυπνάς μέσα στη νύχτα, επειδή έχεις επισκέψεις στο κρεβάτι σου ή να βάζεις τις φωνές, επειδή δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου από την κούραση και μετά να είσαι γεμάτη ενοχές ή να βλέπεις κάθε μέρα τους καναπέδες και τα χαλιά πασπαλισμένα από φαγητά και το σπίτι βομβαρδισμένο από παιχνίδια στη θέση που είχες αρωματικά κεριά και περιοδικά μόδας, είναι φυσικά στο πρόγραμμα!

 Οι μαμάδες τα κάνουν όλα και συμφέρουν. Είσαι διασκεδαστής, μαγείρισσά, νοσοκόμα, φίλη, νεραΐδα, δασκάλα, ψυχολόγος… Τόσα πράγματα που αναρωτιέσαι αν είσαι πράγματι καλή σε κάτι απ’ όλα αυτά. Αυτό όμως που όλες οι μαμάδες επιθυμούμε είναι να μεγαλώσουμε σωστά άτομα, ολοκληρωμένες προσωπικότητες που θα σταθούν στα πόδια τους στην «κοινωνία- ζούγκλα», θα έχουν αξίες και πάνω απ’ όλα θα είναι ευτυχισμένα. Και αν καιι έχω διαβάσει αρκετά βιβλία περί μητρότητας, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η μαμά μου ήταν η καλύτερη μαμά του κόσμου!

 Τελικά η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου, ο λόγος να σκέφτομαι κάθε πρωί πόση τυχερή είμαι, να παίρνω δύναμη και κουράγιο κάθε στιγμή της ημέρας. Με μία λέξη ευλογία.

 

 

Βρείτε μας